TERUGBLIK OECUMENISCHE REIS NAAR IERLAND 2018

Met 21 medereizigers van de Eshof- en de Paulusgemeente hebben we de eerste week van mei in Ierland doorgebracht. Wat konden we verwachten? Tijdens de voorbereidingen kregen we daar al een voorproefje van. Op elke via de mail gestelde vraag werd onmiddellijk en uitvoerig gereageerd. We ontvingen spontane niet gevraagde bevestigingen van ontvangen betalingen; kortom we hadden voor ons vertrek al een zeer positieve indruk van de mensen die we zouden ontmoeten. En die indruk is volledig waargemaakt. Ierland is een land van vriendelijke mensen die geen haast hebben; een land met een prachtige natuur waar de kleur groen in al zijn schakeringen dominant is; een land met een rijke (religieuze) geschiedenis maar ook een land met een geschiedenis van honger en armoede, wat op vele plekken nog zichtbaar is in de vorm van monumenten die herinneren aan deze ‘zwarte’ periode. Ierland met als hoofdstad Dublin. De enige miljoenenstad in Europa zonder metro; waar onze chauffeur Mick ons trots wees op een pas in gebruik genomen tramlijn waar een futuristisch ogende tram zonder geknars en gepiep zijn weg vond. Een drukke stad zonder hectiek en met een overzichtelijk centrum. Ierland, een land met een rijke religieuze geschiedenis die weerspiegeld wordt door de vele over het land verspreide hoogkruisen. We hebben ze gezien in Moone, in Monasterboice en op vele andere plakken. Vele uit de 8e eeuw en tot wel 7 meter hoog en rijk versierd met Bijbelse voorstellingen. Tot op de dag van vandaag wordt nog gediscussieerd over de functie die de hoogkruisen destijds hadden. Dienden ze als afscheiding van begraafplaatsen of waren ze bedoeld voor het doorgeven van de Bijbelse boodschap. Hoe dan ook, het zijn prachtige en veelal in tact gebleven overblijfselen uit een rijke historie. Ierland, een land van waaruit Willibrord het christelijk geloof over West Europa verspreidde. Dat gebeurde dus niet vanuit Rome maar vanuit Ierland. Waar monniken zoals Patrick na een lange voetreis ‘gelouterd’ werden op het piepkleine eilandje in het meer Lough Derg dat men destijds beschouwde als het einde van de wereld. En wij eigenlijk ook toen we op een mistige, koude en druilerige dag uit de boot stapten en voet op het eiland zetten, waar een warme ontvangst ons ten deel viel. Een eilandje waar één van de twee basilieken staat die het land rijk is en waar een bevlogen priester ons over vertelde. Ierland, het land van prachtige natuur die naarmate we meer naar het noordwesten reden, ruiger en (nog) stiller werd. Koeien maakten plaats voor schapen en groene glooiende weiden werden rotsachtige bergen, uiteindelijk uitmondend in hoge kliffen waar de golven van de Atlantische oceaan eindeloos tegenaan beuken. We hebben de hoogste kliffen (600 meter) beklommen en genoten van fascinerende vergezichten. Ierland, het land van de pubs, waar de bevolking bij elkaar komt voor de Guinness en de gezelligheid. De pub als sociale ontmoetingsplaats waar muziek gemaakt wordt door een ieder die een instrument kan bespelen. Muzikanten komen binnen met hun instrument en spelen mee en vertrekken weer als ze uitgespeeld zijn of geen zin meer hebben. Toen ze ontdekten dat er een groep Nederlanders aanwezig was, werd spontaan ‘Tulpen uit Amsterdam’ gespeeld. Een melodie die kennelijk overal bekend is. Ierland, het land met een (nog) hogere economische groei dan Nederland, waar technisch opgeleide jongeren volop werk kunnen vinden bij ICT giganten als Dell, SAP, Google en Facebook. Een land met dorpen en steden met ruime maar éénvormige en dus saaie nieuwbouwwijken. Een land met volop ruimte; ongeveer twee keer zo groot als Nederland maar met nog geen 5 miljoen inwoners. Ierland, een land waar de tegenstellingen tussen het Protestantse Noord-Ierland en de katholieke republiek Ierland onderhuids nog volop aanwezig zijn. Onze chauffeur en gids Mick maakte ons erop attent dat we op een bepaald moment door Noord-Ierland reden. Van een grens was geen sprake. Het binnengaan van een ander land was alleen zichtbaar door de aanduidingen langs de weg, mijlen i.p.v. kilometers. Na de Brexit vormt die onzichtbare grens dus de buitengrens van de EU. Volgens Mick gaat dat niet gebeuren. Gedurende ons verblijf in Ierland werden we, zoals gezegd, begeleid door onze chauffeur en gids Mick, die zijn enorme kennis over (de historie van) het land zeer gedoseerd en gelardeerd met de nodige onderkoelde humor tot ons bracht. Zelfs op de luchthaven was geen sprake van drukke hectiek en hollende mensen. De noodzakelijke controles werden verricht door vriendelijke ambtenaren. Ons vliegtuig vertrok met een vertraging van 20 minuten. Oorzaak: de drukte op Schiphol. We waren weer thuis!