Lourdes en Het meisje dat Maria heeft gezien.

                                                                                              Danielle Visser-van Rossum mei 2018

Lourdes en Het meisje dat Maria heeft gezien.                         

Als je de kans krijgt, ga met je kinderen, kleinkinderen naar  Lourdes, het zal je verrijken.

Samen met onze dochter Ellen (17 jaar) mocht ik de reis naar Lourdes maken. Een bijzonder ervaring, daar waar zoveel mensen naar de bron en de grot komen.

Voor we weg gingen kregen we het programma boekje thuis gestuurd. We dachten dat zijn veel vieringen en zien wel waar we aan mee willen doen zeiden we tegen elkaar.

Rosaire

Iedere dag voelden we dat we alles mee wilden maken, zo bijzonder. Het samen zingen, bidden, gesprekken en ontmoetingen. Puzzelstukjes van ons leven waar pijn en verdriet soms diep verborgen zaten kregen een plekje.

Er was zoveel liefde, aandacht, begrip, openheid.

Ellen droeg de eerste viering, het Lauden in de Rosaire het vaandel, de vlag van St. Maarten, waar St. Lucas was bleef een raadsel. Het is vooraf aan elke viering het gebruik dat alle parochies hun vaandel of vlag in processie mee de kerk in dragen.

Ook was het heel handig om elkaar in de menigte niet kwijt te raken, een punt van herkenning en ontmoeting.

Voor de ruim 100 jongeren was er een speciaal programma. Ellen koos zelf wanneer ze wat wilde doen. Met de jongeren groep heeft ze het Heiligdom bezocht met kennismaking en rondleiding.

Vooral het ervaren van gelijkgestemden om je heen is fijn. In het dagelijks leven is het als jongere op school soms een wat eenzaam, een alleen gevoel als je je geloof moeilijk kan delen. Dan is het makkelijker te zeggen ik ga naar Zuid Frankrijk dan naar Lourdes.

Op dinsdag gingen de jongeren naar de schaapskooi waar Bernadette in Bartres gewoond en de schapen gehoed heeft.

Daar was ook de ontmoeting met Mgr. Woorts, die met alle jongeren persoonlijk heeft gesproken. Een bijzondere ervaring, zeker wanneer je hem later als bisschop met de mijter op in de viering ziet.

Er was ook veel humor, vrolijkheid en soms zelfs de beentjes van de vloer.

We hadden een bijzondere ervaring in de grote Pius kerk, een enorme kerk met als dak een omgekeerd schip, 25.000 mensen kunnen er in. Het was een internationale viering. Onze rode sjaaltjes, gekregen op de eerste dag in de bus waren lekker warm wat wel nodig was want het weer zat niet erg mee. Ook is het een herkenningsteken dat wij Hollanders bij elkaar horen en het eenvoudiger was contact te leggen.

Voor ons zat een jonge vrouw met haar dochter, met een rood sjaaltje. Een bloemstuk met rode rozen en witte violieren tussen hen in.

Ze draait zich om en ziet mij naar de bloemen kijken. Voor mijn moeder verteld ze, die is vorig jaar aan alvleesklier kanker overleden. Kippenvel kreeg ik en deel met haar het verhaal van mijn moeder die ook aan alvleesklierkanker is overleden, wat we hebben ervaren, het verdriet, de jeuk die moeder had, de onmacht en het begeleiden naar het einde. Naast haar zit haar dochter, ze is jarig, 17 jaar geworden. Samen gaan ze de bloemen bij Maria brengen. Ook Ellen is 17 jaar, wonderlijk om tussen zoveel mensen nu net zo’n bijzonder gesprek en ontmoeting te hebben.

Het thema van de bedevaart is: Doe alles wat Hij je zeggen zal.

Maar wat zegt hij dan, hoe herken ik dat tussen al mijn gevoelens en gedachtes.

Het komt van binnen, ergens een stem, zoals ik steeds de kriebel had om naar Lourdes te gaan. Wat betekende die kriebel, het is een stroompje energie dat mij ergens op wijst. Energie van boven, van God.

Dat ervaarden wij iedere dag, tijdens de vieringen, bidden bij de grot, een kaars branden voor een dierbare, de lichtprocessie, de kruisweg.  Hij is er gewoon en zegt: Ik ken je, Ik ben bij je en Ik help je.

Dat heb ik ooit eerder mogen ervaren. Op Vaderdag bezocht ik jaren geleden met ons gezin de begraafplaats Den en Rust, het graf van mijn vader. Het was een sterke drang om op Vaderdag naar zijn graf te gaan. Mijn moeder verwachtte mij toen mijn vader op 39-jarige leeftijd overleed. Het graf kon ik niet vinden, 1,5 uur ronddwalen op een kerkhof met kleine kinderen werd wat gejengel en het voor ouders bekende ritueel ik moet zo nodig. Ga maar, ik kom wel, blij dat ik even alleen was. Toen hoorde ik: Je hoeft mij niet te zoeken, ik ben altijd bij je. Verbaasd kijk ik naar links, kijk ik recht tegen het graf van mijn vader aan, daar waar ik zo lang naar had lopen zoeken.

Ik was dit verhaal vergeten, maar op de begraafplaats waar de familie van Bernadette ligt in Lourdes zat ik op een bankje met uitzicht op een open deur… naar een toilet. De herinnering kwam boven, mijn verhaal deelde ik met onze priesterstudent die even naast mij kwam zitten. Wow was zijn reactie en ik realiseerde mij dat het bijzonder was dit te mogen meemaken.

De Lichtprocessie     

In onze groep was een medepelgrim met verstandelijke beperking, samen met zijn ouders. Onze priesterstudent reed zijn vader iedere dag in een rolstoel van en naar het Heiligdom. Soms hielden we even een oogje in het zeil, boden een helpende hand en ontvingen zijn lieve vriendelijke glimlach terug.

Met 9000 pelgrims liepen we mee met de lichtprocessie. Door onze pijnlijke benen en rug gingen wij er even uit en zochten een plekje op een bankje. Daar hadden we mooi zicht op Maria. Naast ons kwam een man met verstandelijke handicap zitten. Hij straalde als we ons lichtje bij het Ave Ave Ave Maria om hoog staken zoals alle pelgrims deden. Wij wiegden mee op de melodie en een glimlach kwam steeds op zijn gezicht. We spraken niet de zelfde taal, maar de ogen konden spreken.

Aan het eind van de reis vertelde onze dochter; Ik ben niet bang meer voor mensen met een verstandelijke handicap. Als klein meisje had ze al vroeg een onverklaarbare angst voor bijzondere mensen. Het is over vertelde ze, dat is toch heel bijzonder om dat in Lourdes te mogen ervaren.

 

Zo twijfelden we om wel/niet naar de baden te gaan. De laatste dag, vrijdagnacht om 4.00uur worden we wakker van de straatveegmachine en een luide stem. De straat is smal en omgeven door hoge Hotel gebouwen, dat galmt behoorlijk. We dommelen weer een poosje in tot de vuilnisman om 6.00uur door de straat rijdt. Hebben wij er zo’n zootje van gemaakt met zijn allen?  Is er nog een straatje schoon te vegen van mijzelf, wat is er nog op te ruimen?

De slaap kunnen we niet meer vatten en besluiten op te staan en naar het Heiligdom te gaan.

Wat is het er stil om 7.00uur, nog even de tijd om in alle rust de Rozenkrans kerk te bezoeken. Daar verwonderen we ons over de prachtige afbeeldingen van mozaïek die een beeld geven vanaf de aankondiging aan Maria t.m. de Maria ten hemel opneming.

We besluiten bij de baden op het bankje te gaan zitten, ze gaan om 9.00uur open en we zijn de eerste. Er schuiven een paar groepsgenoten aan. Een grote groep uit Malta, kruisdragers, invaliden, kinderen, langzaam stroomt het vol. Een gitarist en zangeres speelden en zongen onophoudelijk de Rozenkrans van Goddelijke barmhartigheid in het Engels; WEES BARMHARTIG VOOR ONS EN DE WERELD. Op het moment dat we denken aan de beurt te zijn, wordt ons geduld nog even op de proef gesteld. Zullen we als eersten toch de laatste zijn? Het is 9.45uur als we in de hal bij de baden plaatsnemen.

In de kleedruimte heeft ieder een begeleidster die ons met zorg omringen, een blauwe mantel omslaan en ons begeleiden naar het bad. Daar bidden ze: Heilige Maria, moeder van God, bid voor ons.

Voor een meisje van 17 is het best spannend, je blootgeven is niet iets wat je zomaar doet. Voor haar staat er ineens een jong meisje, ongeveer dezelfde leeftijd. We hadden haar nog niet eerder gezien. Speciaal voor haar is ze er, zo mooi en met aandacht en liefde op haar pad gekomen. Het water is ijskoud, zo uit de bron. Aan beide zijden een begeleidster die ondersteunen bij het nemen van de treden, het bad in, omwikkeld met een wit laken. Daarna vol vertrouwen achterover, een snak naar adem, het voelt als een wedergeboorte, een eerste snak naar adem zoals het bij de geboorte gaat. Het betekend opnieuw geboren worden, schoon gewassen, een nieuw begin en zo voelt het ook.

We komen nog net precies op tijd in de Bernadette kerk om de laatste viering mee te maken.

De bergen, Watervallen, de regenboog.

Een dagtocht naar de Pyreneeën langs watervallen, bergen en dalen en smalle weggetjes hoort er ook bij. Het is 3 graden, natte sneeuw dwarrelt als we weer de bus in gaan.

Gavarnie is het laatste dorpje in Frankrijk en behoort tot het werelderfgoed UNESCO. In de verte zien we de gletsjer. In het dorpskerkje houden we een gebedsdienst en spreken persoonlijke intenties uit.

Er viel veel regen, de bron wordt weer bijgevuld zeiden we dan. Maar af en toe een zonnestraal, zelfs een regenboog boven de grot, doen samen met alle mooie ervaringen de zon in ons hart schijnen.