verslag van de Oegandagroep

Inmiddels is de groep Oeganda al weer ruim een week in Nederland. Ze laten ons het volgende weten:

In Oeganda hebben we met z’n allen hard gewerkt. Onze voornaamste bezigheid was het afbouwen en afwerken van de examenhal. Daarnaast hebben we lesgegeven over gezondheid en is er een maandverbandproject opgestart. Verder hebben we levensmiddelen rondgebracht bij de allerarmsten in de omgeving. We hadden hierna nog een beetje geld over: dit is besteed aan zonnepanelen en een televisie voor de school.

Iedereen heeft genoten van het land en de mensen. Met elkaar hebben we ons verwonderd over de cultuurverschillen. Met elkaar deelden we onze zorgen over de oneerlijke verdeling in de wereld. Bewondering was er voor de mentale kracht van de Oegandese mensen, in het bijzonder de vrouwen. Ondanks veel ellende, verdriet en bittere armoede vinden zij kracht: in hun geloof en in hun culturele achtergronden. Kracht om door te gaan en er het beste van te maken. We hebben allemaal een beetje van deze kracht meegenomen. Oeganda, en de mensen van de Queen of Peace Highschool, zitten voor altijd in ons hart. Ons hele leven zullen we deze reis nooit meer vergeten.

Wilt u misschien nog meer weten? Kom dan op 23 september naar onze gezamenlijke startzondag in de Eshof. Hier zullen we u alles vertellen over onze reis en ervaringen!
Voor nu willen wij u nog hartelijk bedanken voor uw steun!

Vandaag hadden we een feestontbijt wat bestond uit pizza en ommelet. Dit alles kregen we omdat op zondag ‘sharing is caring’ erg belangrijk is.
Omdat we vandaag op reis zouden gaan had Philomena geregeld dat er vandaag een kerkdienst was op de compound was. De dienst zou een halfuurtje duren maar uiteindelijk zou de dienst bijna 2 uur duren. De dienst was compleet anders dan vorige week. Er werd heel veel gezongen en intens gebeden. Dit was allemaal toch wel erg indrukwekkend. Ook werd er van ons verwacht dat wij iets in de dienst zouden doen en hebben we ‘Pak maar mijn hand’ gezongen.
Na de dienst konden we eindelijk op reis! 3 dagen even de toerist uithangen! We gingen onderweg naar het stadje Masindi in het Noord-Westen van Oeganda. Onderweg hebben we in Kampala bij een hotel gelunched. Bij het lopend buffet konden we uit verschillende dingen kiezen waarbij de spaghetti met ui en knoflook zeker bij Anje, Sandra en Annika erg in de smaak viel.
Na een reis van 8 uur zijn we nu aangekomen in het hotel, bestaande uit schattige kleine hutjes voor 2 personen.
De luxe doet ons wel een beetje goed. Ondanks dat we het leven op Queen of Peace nog steeds in onze gedachten hebben zijn we toch erg blij met de comfortabele stoelen in de bus en in het hotel. Morgen staan we vroeg op om dan eindelijk op safari te gaan!
Vandaag hebben we een nieuwe kant van Oeganda gezien: EEN WARME DOUCHE EN ECHTE KOFFIE! Na een heerlijk Engels ontbijt vertrokken we om 9 uur(een keer niet Oegandese tijd) naar Murchison Falls. De busrit had het zelfde effect als een Afrikaanse massage: je werd losgetrild, maar erg lekker was het niet. Voordat we het park inreden had Arjan zich bewezen als de nieuwe Freek Vonk door al 3 apen te spotten terwijl de rest nog lekker lag te tukken. Zou het komen door het stikkerplaatjesboek van Tijmen? Nadat we ons ingeschreven hadden mochten we doorrijden richting de waterval. Toen we daar aankwamen waren onze verwachtingen iets getemperd: de parkeerplaats was leeg en er was geen Japanner te bekennen. Maar eenmaal bij de waterval aangekomen overtrof het al onze verwachtingen: een mooi voorbeeld van natuurgeweld. Zo veel liters water die per seconde over elkaar heen donderen valt alleen maar te bewonderen. Dus wat deden wij: een fotoshoot natuurlijk!! Nadat Roy zijn dagelijkse quotum aan foto’s weer behaald had keerden we terug naar de bus, die intussen in een sauna was veranderd. Met de arko (alle ramen kunnen open) op maximaal vertrokken we naar ons hotel voor een lunch onder hoge druk: we moesten namelijk onze boot halen. Als de wrattenzwijnen die ook in het hotel verblijven, vielen wij onze hamburgers, kipsandwiches en groentestoven aan. Eenmaal op de boot werden wij getrakteerd op een onvoorstelbaar mooi stukje van Oeganda. Het ene na het andere dier presenteerde zich aan de oever van de Nijl, of erin. Met als hoogtepunt een moederolifant die haar kind liefdevol aan het wassen was. Verder hebben we krokodillen(wat bijzonder is omdat het het broedseizoen is) giraffen, zee arenden, scholen hippo’s, buffels, waterbokken, bijeneters, purperreigers, ijsvogels, hartenbeesten, corino’s en apen aka de familie van Arjan gezien. In Anje haar ambitie om ook Freek Vonk te worden ging ze iets te enthousiast dieren spotten met als gevolg de ontdekking van een nieuwe soort: de steenolifant. Dit is een steen die erg lijkt op een olifant. Na 17 kilometer varen kwamen we weer bij de waterval aan, maar dan vanaf de onderkant. Intussen kregen wij waar jullie al weken naar verlangen: regen! In de verte regende het harder en onweerde het zelfs wat resulteerde in prachtige Afrikaanse luchten. Gelukkig zaten wij droog en stopte de regen snel, zodat wij nog een avonddrive konden doen over de plains, de savanne. Een idyllisch uitgestrekt landschap met mooie bomen zoals de acacia waar buffels met hun Hoorns boven het gras uitsteken, een giraf zijn nek uitsteekt en er hertjes gekke sprongen maken.
Met een grote glimlach op het gezicht keerden we terug naar ons hotel. Daar slapen we met z’n tweeën in hutjes, of als je Celine of Jessica heet in een echte safaritent: compleet met hagedissen op het bed en een waarschuwing voor hongerige wrattenzwijnen. Ook werden we gewaarschuwd voor loslopende hippo’s: ons hotel ligt midden op een hippotrail. Met alle middelen wordt geprobeerd om het plassen s nachts te beperken tot nul. Mochten we wel een hippo tegenkomen, was er nog wat verwarring over of je er wel of niet met een zaklantaarn naar toe moest schijnen. Dit bleek wel het geval: en dus kon iedereen met deze duidelijke instructies naar bed. Dachten we.
Want er blijkt nog 1 organisme gevaarlijker te zijn dan de hippo die tot ernstige verwondingen kan leidden bij mensen die een shortcut nemen. De acaciaboom wachtte met zijn doorns in het donker op zijn prooi en sloeg vervolgens toe bij onze jongste deelnemer die eindigde met een flinke ongewenste piercing in zijn oor. Gelukkig nam Mieke haar taak als EHBOer erg serieus door snel te handelen en ook een shortcut te nemen waardoor ze voor Roy’s voeten ter aarde stortte. Roy gaat naar bed met een enorme pleister op zijn oor en een overdosis aandacht van zijn medereizigsters. Iedereen kan nog lekker lachen, dus we kunnen met een gerust hart gaan slapen. Morgenochtend gaat om half 6 de wekker, zodat we morgen om 7 uur de Nijl over kunnen steken.
Gisterochtend werden we wakker zonder aangevallen te zijn geweest door wilde dieren, met uitzondering van natte glibberige kikkers, een supersonische tor, een miljoenpoot, tientallen hagedissen en een boom. Nadat we dit heldhaftig doorstaan hadden, zaten we al om 6 uur in de bus, klaar voor het laatste deel van de safari. We hebben een mooie zonsopgang beworderd terwijl we met de veerpond de Nijl overstaken, met een chillende hippo op 10 meter afstand. Aan de overkant aangekomen stapte onze ranger in en konden we weer over de plains van de savanne touren. We zagen meerdere kudde’s olifanten, giraffes, hartebeesten en pumba’s (wrattenzwijnen). Onze ranger had onderweg een telefoontje gekregen dat er verderop een troep leeuwen zat. Toen we echter op de plaats arriveerden, konden we slechts de laatste leeuwenkont zien omdat een groepje vervelende Amerikanen off road was gegaan met hun jeeps en de troep leeuwen had weggejaagd. Na vollop genoten te hebben van de wilde natuur reden we om 10 uur het park uit (Oegandeze tijd…).
Onze safaritour verlengde zich in een mooie terugreis (van 12 uur) naar de school waarin we Oeganda van noord tot zuid konden zien veranderen van ronde hutjes met rieten daken en watervallen van de Nijl naar rush-hour in Kampala. ’s Avonds laat kwamen we aan bij Queen of Peace, waar een heerlijke bak rijst met tomatensaus op ons stond te wachten. Hierna konden we weer lekker in onze oude vertrouwde bedjes kruipen, na weer veel gedoe bij het ophangen van de muskietennetten.
Nu zitten we te wachten tot onze goodbye-party gaat beginnen, ondertussen wordt de geit geslacht voor de lunch. We zijn benieuwd en hebben er zin in.
Het is voorbij. Het afscheid is genomen, de cadeautjes zijn gegeven en ontvangen en nu wachten we met zn allen op de bus die ons naar het vliegveld brengt. En wat is er veel gebeurd de afgelopen 17 dagen.

Het bouwen viel veel van ons best zwaar, maar uitendelijk hebben we de examenhal af kunnen maken. Tijdens het bouwen hebben we genoten van het leuke contact met de oegandese bouwvakkers die ondanks dat ze 12 uur per dag werken voor 3 euro 50 met enorme motivatie ervoor gezorgd hebben dat het gebouw bijna af is. Zelfs nu zijn ze nog aan het werk om de puntjes op de i te zetten.
De bouwers zijn niet de enigen die hard werken op het project: de docenten kunnen er ook wat van. De afgelopen weken hebben we gezien dat zij ondanks het gebrek aan basisbehoeften voor zichzelf als voor de school zich met enorme passie inzetten. Zo slaapt de engels lerares in een donker gebouw, in het zand op een dun matrasje en onder een muskietennet vol met gaten, maar weet zij wel een taart van 5 lagen compleet met fondant en decoratie te bakken: allemaal zonder oven! Ook zien we dat de docenten een enorm goede band hebben met de leerlingen en ze hen de zorg kunnen geven die ze thuis vaak niet krijgen. Wat ons het meeste geraakt heeft is dat deze docenten kiezen voor het belang van de ander: ze krijgen ongeveer 40 euro per maand en houden dus zelf niks over aan hun harde werk. Een goed voorbeeld hiervan is de teacher history: Madam Madrin. Zij kreeg 100.000 shilling, ongeveer 20 euro, voor het koken van ons eten. Van dit geld heeft zij een naaicursus betaald, waardoor ze andere vrouwen kan leren hoe ze moeten naaien op queen of peace. Het hart wat deze mensen hebben voor een ander heeft ons geraakt en aan het denken gezet.
Wat ons ook aan het denken gezet heeft zijn de verhalen die we gehoord hebben van verschillende mensen uit de community. Queen of peace staat in een arm gebied met een hoog HIV percentage waardoor veel mensen meer meegemaakt hebben dan wij ons uberhaupt kunnen voorstellen. Zo hoorden we over Bobie, een jongen die enorm goed kan dansen op een podium, maar ondertussen een enorme rugzak met zich meedraagt. Zijn vader erkende hem niet als zijn kind, waardoor zijn moeder alleen voor hem moest zorgen. Zijn moeder overleed, waarna de zorg voor Bobie overgedragen werd aan zijn oudere zus. Maar ook zij had het moeilijk en moest haar geld verdienen in de seksindustrie. Het gevolg hiervan was dat zij aids opliep. Op een dag klopte Bobie en zijn broertje aan bij Philomena: de directrice van de school. Zij besloot hem in huis te nemen als maid voor haar jongere kinderen en voor hem te zorgen. Nu is hij afgestudeerd op de queen of peace highschool. Dit verhaal lijkt teveel om waar te zijn, maar ondertussen is het de orde van de dag.
Gelukkig zijn er mensen zoals Philomena die deze mensen zien en hen helpt. De mensen die hulp het hardste nodig hebben zijn soms het moeilijkste te zien, maar Philomena weet ze er perfect uit te pikken en hen te geven wat ze nodig hebben. Ze is een echte intelligente powervrouw die voor heel veel mensen het verschil maakt in het leven. Ook zij doet dit volledig uit haar hart: ze geeft haar salaris weg aan kinderen die door willen studeren en slaapt op de grond. Gelukkig is Philomena hierin niet alleen en werkt ze samen met een andere powervrouw: Mary. Zij is de headteacher van de school en houdt alles goed in de gaten. Ze is strikt, maar heeft hart voor elke leerling en kent iedereen bij naam. Ook is queen of peace voor haar een redding geweest. Na een heftige relatie met haar man is ze van hem gevlucht en heeft queen of peace haar een warm hart toegedragen. Zo biedt queen of peace een plek aan veel mensen om hun toekomst op te bouwen.
Soms vragen we ons af waar deze mensen de kracht vandaan halen om, ondanks de vele problemen en het verleden, zo gemotiveerd en positief in het leven te staan. Deze mensen zijn echter niet alleen: god is altijd met hen. Bij elk momentje wat ze hebben bedanken ze god voor alles wat ze wel hebben en vragen ze of hij met hen wil zijn. Deze bron van kracht is onuitputtelijk en helpt hen door het leven heen. Het motto van Philomena is dan ook “with god, everything is possible.”
Deze reis met al zijn gebeurtenissen zullen we voor altijd bewaren in ons hart. We zijn nu onderweg naar huis en we verlaten queen of peace, maar hun verhalen blijven bij ons.

1e verslag:
Hallo en welkom op onze reisblog!
Wij zijn een groep van 11 enthousiaste mensen die op werkreis te zijn naar the Queen of peace highschool in Uganda. Om dit te realiseren hebben wij het hele jaar door hard met elkaar gewerkt. Door middel van acties hebben we het benodigde bedrag bij elkaar gekregen.
Hoihoihoi! We zijn geland! Na een voorspoedige vlucht staan we nu in de rij om ons visum goedgekeurd en in ons paspoort te krijgen. Dat gaat echter lekker op z’n Oegandees, waardoor het lekker lang duurt.
Onze trip van het vliegveld naar het gorilla guest house was een avontuurlijke tocht. De rit ging gepaard met gegil door de hobbelige wegen. De weg was namelijk niet alleen vol met gaten en onmogelijke drempels, maar ging steil omhoog waardoor de oren en Arjan en Roy veel te verduren hadden. Ondertussen werden de vrouwen onder ons uitgelachen door de Oegandezen.
Eenmaal bij het guesthouse aangekomen hebben wij de kamers ingedeeld. Nadat alle koffers weer uit de bus getild waren konden we lekker gaan slapen. Tijdens de nacht konden we genieten van heerlijke kalmerende krekel geluiden gepaard met jankende en vechtende honden. De een had hier meer last van dan de ander.
Vanochtend zaten wij om 8 uur aan een heerlijk Oegandees ontbijtje nadat een aantal van ons een ijskoude douche hebben gehad.
Vandaag gaan we onze boodschappen bij Kampala halen en rijden we door naar Mpigi Queen of Peace highschoop waar we onze welkom krijgen. Ondertussen stoppen we nog even bij de evenaar voor een paar leuke fotos.
Oeps we moeten nu gaan, vanavond of morgen hopelijk weer meer van ons.
2e verslag:
Vandaag hebben we een tocht gemaakt door alle dorpjes hier in de buurt. We kregen voor het eerst tijdens deze reis de andere kant van Uganda te zien.
Nadat we 11 matrassen hadden gevouwen en thee, rijst, zeep, suiker en petrolium in een zak hadden gedaan en op ons rug hadden gehesen vertrokken we voor een 4 uur durige wandeling richting de dorpjes. Samen met een aantal leerlingen van de school en Philomena hebben we deze spullen gegeven aan de mensen die het het beste konden gebruiken. De verhalen die we van de mensen gehoord hebben heeft ons allemaal toch wel aan het hart gegrepen. Wat bij sommige ook tot tranen leiden.
Wat wij dan wel weer heel mooi vonden is ook de kracht die we uit de verhalen kregen. De mensen die we ontmoet hebben, hebben dingen meegemaakt die wij ons niet voor kunnen stellen. Toch zijn ze nog steeds dankbaar en halen hoop uit hun geloof. Dit heeft een diepe indruk op ons achter gelaten. Dus ondanks dat het enorm warm was, en het matras niet altijd even makkelijk op ons nek bleef zitten, konden we toch doorgaan. Je kijk op de wereld en de waardering van kleine dingen om je heen word zoveel verrijkt met deze verhalen. Het is goed dat we deze verhalen gehoord hebben ondanks dat het niet leuk was.
De rest van de dag hebben we vrij rustig aan gedaan. Roy en Celine hebben een preek en 2 gebeden voorbereid voor de kerkdienst van morgen. Jessica heeft de kinderen hier ‘ Danku voor deze nieuwe morgen’ aan geleerd. Arjan de financien bijgewerkt. Mieke en Amarant hebben hun lessen afgemaakt, terwijl Demi, Annika, Sandra en Jeanne de kleine kindjes uit de omgeving vermaakte met ‘ papagaaitje leef je nog’ en andere spelletjes. Anje heeft samen met Mary gekookt.

We eindigden de vorige dag nadat de zon onder was en begonnen de dag voor dat de zon op was. En na een karig ontbijt (omdat we nog steeds geen boodschappen hadden gedaan) gingen we met bedekte schouders en knieën op weg naar de katholieke kerk. In de kerk hebben we verschillende offers gebracht. Zoals geld, zeep, rijst en de schuddende konten van Jessica en Demi. Na de kerk gingen Sandra, Demi, Mieke en Amarant even rust pakken op het project, terwijl de rest weer zijn wandelschoenen aandeed om naar Lake Victoria te gaan.
Onze tocht door de bush-bush bracht ons nar het mooie Lake Victoria. Bij het Lake Victoria hadden we een uitgebreide fotoshoot. Na de fotoshoot kwam Mary tevoorschijn die gebracht was door de boda-boda. Dus hebben we nog een fotoshoot gehouden. De terugweg naar QOP ging veel sneller toen bleek dat biologie leraar ons lang een omweg had geleidt en Mary ons daarna de shortcut had laten zien.
Toen iedereen weer terug was zijn Amarant, Mieke, Sandra en Demi naar de Oegandese radio geweest in het dorpje verderop. Hier hebben Mieke en Amarant informatie gegeven over wat voor healthcare lessen zij gaan geven op QOP. Mensen konden hierna gaan bellen naar de radio. De eerste persoon die belde bedankte ons dat we dit gingen doen. En de mensen daarna wilden weten of zij ook mochten komen. Dit hebben Mieke en Amarant dus super goed gedaan.
Nu we hier een aantal dagen zijn beginnen ons kleine details op te vallen. Nu we deze blog aan het schrijven zijn spelen de kinderen met ons afval. Ook omdat we steeds meer binding krijgen op en rond het project horen we steeds meer levensverhalen. En beginnen wij ons kleine veilige kikkerlandje wel te missen. De verschillen tussen mannen en vrouwen worden steeds beter zichtbaar.
De manier van groeten is hier een stuk uitgebreider dan bij ons. In plaats van alleen hoi te zeggen, wordt er op elk moment van de dag gevraagd ‘’how are you?”. Op het moment dat je antwoord met “I’m fine” geloofd Philomena dat bijna nooit.
Gelijk na het ontbijt (half 10) zijn Arjan, Roy, Sandra, Jeanne, Jessica en Anje begonnen met pannenkoeken bakken. We hadden alle tijd ook wel nodig, want recordhouder Sandra is tot 17 uur bezig geweest. Celine, Annika en Demi waren intussen druk bezig het gebouw en zichzelf te bespetteren met cement. Mieke en Amarant bereidden zich mentaal voor op hun lessen die om 11uur zouden beginnen.
Voor de lunch van vandaag zouden wij voor de hele school pannenkoeken uitdelen, wat betekende dat we met 44 pakken pannenkoekenmix, 35,2 liter melk en 88 eieren in totaal zo’n 500 pannenkoeken hebben gebakken. Een bijzonder groot dankjewel aan Joke, de oma van Roy, voor het sponseren van de pannekoekenmix! Ondanks dat de Oegandezen het niet eens waren met ons oliegebruik (het was te karig…) vielen de pannenkoeken heel goed in de smaak. Zelfs de laatste 5 minuten gingen de Oegandese schoolmeisjes het proberen om te bakken, maar dat viel ze vies tegen.
De examenhal begint steeds meer op te schieten. Annika, Demi , Celine en onze geliefde Engineer begonnen met het spachtelen van de buitenmuur. Daarna waren ze klaar voor het vervolg van de zwartepieten-actie. Na het spachtelen moesten alle ramen en raamkozijnen worden ontdaan van het cement. De Oegandezen doen niet aan afplakken. Arjan, Celine en Anje namen dit klusje op zich, en ook hierna waren zij nog nauwelijks te onderscheiden van de Oegandese bevolking.
De lessen die Amarant en Mieke hadden voorbereid begonnen om 11 uur. Met een overvol klaslokaal hebben ze zo’n anderhalf uur de leerlingen ingelicht over community based healthcare, vaccinaties, hygiene en voeding. De sfeer tijdens de les was heel anders dan we in Nederland gewend zijn, en toen de discussie met de klas ingezet werd, greep de leraar in omdat dit, volgens hem, ten koste zou gaan van de ‘order’. Dit was de eerste dag van de twee dagen waarop Amarant en Mieke lessen zullen geven, morgen is dag 2.
Tja, de titel zegt het al: het was een dag met vele kanten. Geen dag is tot nu toe hetzelfde geweest, elke dag brengt ons veel nieuwe ervaringen.
Vanochtend begon de dag, zoals bijna elke dag, om 7 uur. Het ochtendritueel gaat zo: Mieke doet yoga, Celine springt vrolijk haar bed uit en de rest tukt nog even verder. Om half 8 (oegandese tijd) zitten we aan het ontbijt. Vanochtend was er scrambled eggs gemaakt! Na het ontbijt zijn we opgesplitst: Demi, Anje en Arjan vertrokken (nadat de auto inclusief banden even superzinloos was schoongemaakt) naar kampala. Mieke en Amarant stortten zich op de first aid lessons en de rest ging een vloer leggen.
Voor dat je een vloer kan leggen in Oeganda, moet de ondergrond ontdaan worden van vele cementresten. Met een pikhouweel stortten we ons op de vloer, maar èèn oegandees werkt harder dan drie van ons bij elkaar. Gelukkig konden we ons later wel bewijzen toen er tien kruiwagens met verschillende soorten zand en cement gemengd moesten worden. Uiteraard is “industralisation a threath to mankind”, dus moest alles gebeuren op pure vrouwkracht en Roy. Na een hele dag werken is er in twee ruimtes een strakke vloer gelegd, zijn we heel erg blij met de douche, en er is uiteraard een levendige timelaps (inclusief dansshow van bruno mars) van gemaakt.
Terwijl de vloeren gelegd werden, gaven Amarant en Mieke een EHBO les aan ongeveer 100 (!!) leerlingen. Het oefenen van de stabiele zijligging, veilig verplaatsen van een persoon en iemand omdraaien zorgden voor veel hilariteit. Het hoogtepunt was echter toen Amarant met volle overgave een kussen ging reanimeren, waarbij mieke als een legercommendant tot 15 stond te tellen.
Nu we het toch over bloederige EHBO toestanden hebben: na de lunch gingen Sandra en Mieke aan de slag met het maken van het maandverband. Het idee was dat de spullen alleen maar klaargelegd werden, maar er bleek zo’n grote behoefte aan een opvangsysteem voor maandelijkse vrouwelijke perikelen dat de vrouwen spontaan begonnen te naaien. De hele middag werd er druk geknipt door sandra en amarant, en genaaid onder de supervisie van mieke. Zelfs de jongens wilden ook wel even meedoen!
Dan nu het verhaal van Demi, Anje en Arjan. Het begon met een reis van twee uur naar kampala, en daarna nog een uur in Kampala zoeken naar een parkeerplek. Dat is best een uitdaging tussen alle boda boda’s, taxi’s volgepropt met mensen en mannen met 20 matrassen op hun hoofd.

Onderweg naar de bekendste boekenwinkel van het hele land ontkwamen ze niet aan de verkopers van plastic schoenen of fruit. De bekendste boekenwinkel van het hele land bleek niet de meest efficiente, want het duurde maar liefst 3 uur voordat al onze benodigdheden binnen waren. De inefficientie kwam vooral doordat de verkoper telkens terugkwam met èèn boek, terwijl we er 4 van nodig hadden. Ook moesten er uit elke uithoek boeken gehaald worden omdat de bekendste boekenwinkel van het land niet alles in huis bleek te hebben. Na een afdingsessie ,waarbij zowel perongeluk als expres werd afgedingt, gingen we weg met ongeveer 100 boeken, 4 gratis shirts, een potlood, een gum en een puntenslijper. Inmiddels was het al 4 uur smiddags en was het noodrandsoen aan sultana’s op. In het kader van een beetje cultuur snuiven werd er besloten om het lokale voedsel uit te proberen. In het restaurant bleek de macdonalds best wel een gemis, aangezien er iets geserveerd werd wat verdacht veel leek op koeiendarmen.
Kortom een dag met vele kanten. Toen iedereen s avonds bij elkaar was hebben we elkaar verteld over onze belevenissen, net zoals we dit nu doen aan jullie. We voelen ons een echte groep, en we genieten van jullie reacties op het blog. Hierdoor voelen we ons ook een beetje verbonden met jullie. Bedankt!
Vanmorgen kwamen we langzaam uit ons bed om te komen ontbijten met havermout gekookt door Mieke. Stevig gevoed daardoor konden we vandaag flinke stappen maken.
Na het ontbijt zijn Mieke, Sandra, Annika en Amarant bezig gegaan met het voorbereiden van de lessen voor het maandverbandproject. Dat betekende een hele hoop maandverbandpatronen knippen. Maar liefst 420 patronen hebben ze uit oude handoeken en lakens gehaald. Na 9 uur geknipt te hebben en toen de blaren op begonnen te komen was de klus eindelijk geklaard.
De rest van de groep had de smaak te pakken met het leggen van cementvloeren. Met een beetje pushen van de engineer zijn er maar liefst 2 (!) vloeren ingegaan vandaag. De gevolgen waren echter wel dat we pas om 15:30 konden lunchen, weer onder het cement zaten en dat we minder lang bij het voetbaltournooi aanwezig konden zijn. Maar het resultaat mag er zeker zijn!
De tijd dat we wel bij het voetbaltoernooi aanwezig konden zijn hebben we ook volop gebruikt. Arjan, Jeanne en Anje zijn de benodigde boodschappen wezen halen en Roy, Demi en Celine storte zich in het tournooi. Jessica paste op de tassen. De eer van de Nederlandse voetbalvrouwen hebben Demi en Celine goed hoog weten te houden. Zij hebben allebei een doelpunt gescoord bij de wedstrijd: jongens tegen meisjes. Ondanks dat Roy het toch nog steeds niet helemaal eens is met de uitslag 1-2 was het toch een enorm leuke wedstrijd waarbij we weer contact hebben gelegd met de scholieren hier.
Aangezien 7 blanken in een dorpje toch best als een soort attractie word gezien in zo’ n klein dorpje, hadden we genoeg aandacht van plaatselijke jeugd. Roy, Jeanne en Anje hebben samen met deze kinderen de eerste paar pasjes gefilmd van ons dansje.