Brief aan de vrijwillig(st)ers van de Sint Maarten- en Sint Lucasparochie.

Beste mensen,
Hopelijk maken jullie het naar omstandigheden goed! Daarmee begin ik maar, want het is toch de vraag die we elkaar iedere keer stellen wanneer we elkaar zien: “Hoe gaat het met je?”
In de afgelopen maanden hebben we elkaar als pastores en vrijwilligers nauwelijks gezien, en kwamen bijna alle activiteiten stil te liggen. En ik weet zeker dat ik namens alle collega’s spreek als ik zeg dat we jullie hebben gemist. En dan bedoel ik de samenwerking binnen het parochieleven, maar ook de goede (persoonlijke) contacten die er zijn. De coronamaatregelen zorgden ervoor dat we zoveel mogelijk binnen moesten blijven en afstand houden. Allemaal maatregelen die eigenlijk ten diepste ingaan tegen alles wat met kerk-zijn te maken heeft.

Achter de schermen gebeurde heel veel
Hoewel de “officiële” activiteiten zoals vergaderingen, kerkdiensten en andere bijeenkomsten werden stilgezet hebben velen zich toch laten zien. Vanuit het pastoraal team zijn verschillende brieven verstuurd die door velen van jullie zijn verspreid. Lokaties die zelf creatieve ideeën hadden om mensen juist in deze coronatijd nabij te zijn. Individuele vrijwilligers die via kaartjes, telefoontjes of kleine geschenken andere mensen hebben opgebeurd. Velen van jullie hebben laten zien dat je met kleine gebaren heel veel kunt betekenen. Daarvoor onze dank en waardering!

Langzaam het parochieleven opstarten
Jullie merken dat we langzaam het parochieleven weer willen gaan opstarten, niet alleen vieringen, maar ook andere activiteiten. Natuurlijk met de nodige maatregelen die vanuit de bisschoppen, het RIVM en de overheid zijn bepaald. Zo wordt op dit moment hard gewerkt aan het uitvoeren van protocollen om de kerken, de parochiecentra en eventueel tuin of buitenruimte geschikt te maken om samen te komen. We zullen voorzichtig moeten blijven. Verschillende vrijwilligers zoals voorgangers en uitvaartvoorgangers konden even hun werk niet doen vanwege de veiligheid. De pastores hebben veel overgenomen omdat wij verantwoordelijk zijn. Velen van jullie doen hun werk met toewijding en hebben het ook gemist.
We zullen de komende tijd als team en parochiebesturen contact zoeken met verschillende groepen vrijwilligers om in de nieuw ontstane situatie te kunnen werken. Een belangrijke groep zijn natuurlijk de koren, zij hebben lang niet kunnen zingen en de situatie naar de toekomst is op dit moment nog niet helder, aldus het RIVM.

Geloven in de toekomst
Voor mij persoonlijk, maar misschien ook wel voor velen van jullie, is de afgelopen periode ook een soort bezinningsperiode geweest. Natuurlijk het werk ging door, voor jullie en voor ons, het gezinsleven vroeg om aandacht, zeker wanneer ook de kinderen thuis moesten blijven. Maar ik hoor mensen ook zeggen: “De rust heeft mij zo goed gedaan. Ik kon genieten van m’n vrije tijd, van een fietstochtje, van de natuur.” Of: “Ik heb nu goed kunnen nadenken over wat nu echt van waarde is.”
Dat kan ook gaan over vrijwilligerswerk binnen de kerk. Ik hoop natuurlijk van harte dat we ook in de toekomst op elkaar kunnen blijven rekenen. Jullie toewijding en inzet betekent heel veel voor de bloei van het parochieleven. Maar we begrijpen ook dat je keuzes maakt, dat je bijvoorbeeld zegt: ik laat jullie niet in de steek maar ik ga het wel rustiger aan doen. Ik kies alleen voor die activiteit(en) waar m’n hart sneller van gaat kloppen, die ik waardevol vind voor de parochie. Schroom niet om daar met de pastoraatsgroep of met één van ons pastores van gedachten over te wisselen. We denken graag met je mee. We vinden het belangrijk dat je als vrijwilliger plezier hebt in wat je doet en dat niemand van ons overvraagd wordt.
Daarnaast is een veel gestelde vraag: “komen de mensen voor wie wij het doen wel terug?” Ik geloof er heilig in. Ik ben iemand van: “het glas is half vol, en niet half leeg”. Maar ik geloof dat we beetje bij beetje terug kunnen gaan naar ons vertrouwde parochieleven. Ik hoop trouwens dat we wel een beetje “anders” terugkomen: nog meer begeesterd en geraakt dan voorheen. Want het samen beleven van ons geloof blijkt geen vanzelfsprekendheid te zijn, dat hebben we in de afgelopen periode gemerkt.

Namens mijn collega’s wil ik waardering uitspreken voor jullie allemaal, en ik hoop dat we elkaar snel weer zullen treffen.

Met hartelijke groet pastoor Harrold Zemann.