Gedicht, voorgedragen in de afscheidsdienst van Gerda Kammeijer

Gerda,

Als ze danst, danst ze wat mooi is
plukt ze stralen uit de zon
geeft aan wie het nodig heeft
zoveel ze kan
meer dan er staat opgeschreven
ze raakt het leven aan
verzacht, geeft vorm
zo reikt ze naar de ander uit

we moeten het zelf doen
elkaar beter maken

waarom we leven, geen idee
we leven in dat wat we niet kunnen bevatten, zegt ze
in een tango met de natuur

als ze aan leven denkt
denkt ze aan mensen om haar heen
aan haar geliefde
samen geef je licht

mens wat ben je mooi
met kleuren waardoor we glimlachen
liefdevol, wijs, zachtmoedig
prachtige breekbare vrouw

geloof als een hart in haar handen.
een brug tussen kerken
iedereen bij iedereen
God bij God
als er geen verschil is dan hoeven we dat ook niet meer te bestrijden

Op haar open ogen legt ze liefde
ze kijkt er doorheen en ziet dat jij goed bent

op open handen haar woorden
goede wensen voor al haar geliefden,
dat ze met haar verbonden zijn.

© Jantine Dijkstra