TERUGBLIK OP EEN JUBILEUM

Wat was het een heerlijk feest, dat 25-jarig ambtsjubileum dat ik op
1 september mocht vieren. Naderhand was ik er nog dagenlang beduusd van. Wat was het een mooie dag!
Wat zongen de cantorij en het Pauluskoor mooi. Wat was de muziek van Annahes, Rudi en Annemieke mooi. Wat zijn er lieve dingen gezegd door Hans van den Berg, Frits Harmsen, Bea de Rijke, Lieske Duim en
Ton van Hamersveld – en door al die mensen die niet voor het publiek, maar persoonlijk of op een kaart of in een mail hun gedachten hebben geuit. En dan die cadeaus! Dat prachtige herinneringsboek, schitterend in elkaar gezet door Maarten en Tessa van Veelen. Op het moment van schrijven heb ik het nog niet eens helemaal uit, telkens als ik er in lees ontdek ik weer nieuwe dingen. Het is ontroerend te bedenken hoe alle bijdragers tijd hebben vrijgemaakt om iets te schrijven, oude foto’s hebben doorgebladerd, gedichten hebben geschreven of gezocht, complete collages en andere kunstwerken hebben gemaakt. Ook de inhoud van de bijdragen ontroert me. Als ik me somber voel hoef ik er maar in te gaan zitten lezen, of de somberheid zal verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Daarnaast een bedrag van €2500 van alle gemeenteleden samen. En ook nog een bedrag van ruim €500 vanuit de Paulusgemeenschap. En daarbij ook nog van verschillende mensen allerlei lieve attenties…

Door alle lieve woorden en mooie geschenken laten jullie me weten hoe jullie onze samenwerking waarderen. Van mijn kant wil ik zeggen: die waardering bestaat evenzeer bij mij. Ik heb van tijd tot tijd natuurlijk nagedacht over redenen om te verkassen. Maar telkens kwam ik weer op eenzelfde punt uit: er zijn hier zulke fijne mensen om mee te mogen werken, die wil ik helemaal niet missen. En naarmate we elkaar langer en beter kennen, groeit die band alleen maar. Zelf merk ik hoe fijn ik het vind om geschiedenis op te bouwen met ieder van jullie. Het trekt me niet om als predikant na vier of zes jaar te vertrekken en daarmee al die opgebouwde contacten stop te zetten.
Maar ik kan me ook goed voorstellen dat ik als predikant die niet weg te branden is, voor sommigen een belemmering vorm. Zij zouden zich misschien fijner voelen of zich in geloofsopzicht meer kunnen ontwikkelen met een andere voorganger. Voor mensen voor wie dit geldt hoop ik maar dat er anderen zijn die in hun behoeften en verlangens kunnen voorzien. Gelukkig hebben we per jaar zo’n 25 gastvoorgangers. Ook zelf vind ik het fijn om regelmatig eens bij iemand anders in de kerk te zitten. Hopelijk zorgen zij voor de nodige afwisseling!

Ik wil graag iedereen heel erg hartelijk bedanken. Ik hoop dat ook persoonlijk te kunnen doen, maar ben bang dat dat niet helemaal zal gaan lukken. Daarom bij deze: lieve, lieve mensen, wat ben ik dankbaar voor dit feest en voor alle liefde die jullie me hebben gegeven. Heel hartelijk bedankt!
Nu het voor protestantse kerkelijke gemeentes mogelijk is geworden om de eigen predikant te ‘ontslaan’, durf ik erop te vertrouwen dat dat vanzelf zal gebeuren als de gemeenteleden van de Eshof vinden dat ik maar eens moet opstappen. Zolang dat niet gebeurt, hoop ik van harte nog lang en met veel plezier hier predikant te blijven!

Ellie Boot