Woord van de pastoor

Woord van de pastoor

Soms vliegt het me aan: de maatregelen in deze coronatijd begrijp ik, maar het gaat allemaal zo in tegen onze menselijke behoeftes en gewoontes. Anderhalve meter afstand, we zijn het niet gewend. Vorige week was ik voor de eerste keer sinds het begin van de coronauitbraak weer in de Achterhoek. Mijn moeder was jarig. Geen zoenen of een knuffel zoals we dat gewend waren, maar we waren aan het buigen tegenover elkaar als knikengelen. Heel onwerkelijk en zo voelen velen van ons dat.

Toch voel ik me niet pessimistisch, en zo wil ik ook niet naar de toekomst kijken. Maar we zullen wel even moeten wennen aan nieuwe manieren van kerk-zijn. Wat waren we tot voor kort blij dat er “zoveel” mensen naar de kerk kwamen en met kerstmis de nachtmis “bomvol” zat. Voorlopig moeten we op allerlei manieren heel zorgvuldige maatregelen nemen rondom hygiene, ventilatie, anderhalve meter afstand, het aantal mensen die in de kerk mogen, en is het zingen voorlopig niet mogelijk. Heel pijnlijk vooral ook voor onze koren.

Als pastores hebben we in de afgelopen tijd zo goed mogelijk ingespeeld op de situatie. Veel mensen gebeld, soms ook videobellen, brieven geschreven die als het goed is in de gemeenschappen zijn verspreid, en zijn we iedere avond via facebook te zien in ons avondgebed. Wat hoor ik daar leuke verhalen over: mensen die zeggen dat ze pastores veel beter leren kennen, en waarderen, en hoe iedere pastor op een eigen manier bidt en spreekt. Heel mooi. En de eucharistievieringen die dankzij ook de grote inzet van Paulus konden worden uitgezonden via You Tube.

We gaan ermee door, voorlopig, en hebben een clubje mensen gevonden die het technische gedeelte voor hun rekening nemen.

Maar het went maar niet, en het vliegt me soms aan: als pastor wil ik mensen nabij zijn. Zelfs het communie uitreiken gebeurt achter een scherm met een pincet.

Op de foto zie je de pincet die vervaardigd is door de vader van Paulus Tilma. Heel mooi.

Maar ik hoop dat we ooit weer gewoon kunnen vieren, en daar geloof ik in! Zachtjes klinkt in mijn hoofd dat mooie lied van Ramses Shaffy: “wij zullen doorgaan”, u kent het wel. Laten we dat doen: met vertrouwen en geloof doorgaan!
Harrold Zemann